مدتها بود که تو فکر بود. ضعیف و رنجور شده بود. نه می تونست راحت بخوابه و نه حوصله داشت غذا بخوره. انگار یه چیزی اذیتش می کرد.
وقتی بهش رسیدم حالشو پرسیدم. می گفت: هر کاری می کنه سیراب نمیشه. می گفت در پی یافتن حقیقتم. درپی اثبات خدا.
ندا آمد: تو تا حالا خودتو اثبات کردی؟ تو حقیقت خودتو یافتی؟!
آنگاه که خود را یافتی از خود به درآی ... آنرا از میان دستانت به آسمان ده. با پا خود و تعلقات خودیت را بر زمین زن. چرخ بزن. مست شو تا خسته شوی که روحت آرام می گیرد و راحت اوج می گیرد.
آنگاه به من رسیده ای. از تبتل تا فنا...
