سلام

خیلی دلم میخواست با قلم و کاغذ بنویسم

اما نشد

باز هم این صفحه کلید و مانیتور

دیروز ناهید بهم اس ام اس زد که:

ای دوست

این روزها

با هر که دوست می شوم

احساس می کنم آنقدر با هم دوست بوده ایم

که دیگر وقت خیانت است

وقتی اینو خوندم یه جورایی داشتم دیوونه می شدم

حالا شما چی فکر می کنین؟

پس دوستی و مهر و عشق چی میشه؟

بگذریم....

روزها به سرعت دارن میرن

کاش میشد به زمان می گفتم نگه دار که من میخوام پیاده شم

وقتی عید از خدا توی سرزمین خودش ازش بزرگترین خواسته ی زندگیمو خواستم

فکر نمی کردم اینجوری بشه

حالا من

با یه وجود عشق و وفا

توی این دنیا...........

در خود خروش ها دارم ، چون چاه ، اگر چه خاموشم

مي جوشم از درون هر چند با هيچکس نمي جوشم

گيرم به طعنه ام خوانند : ساز شکسته!  مي دانند

هر چند خامشم ، اتشفشان خاموشم

حالا فقط میتونم اینو بگم

که خیلی خوشحالم

راحت میتونم اوج بگیرم

چون یه بهونه دارم

زندگیم یه چیز دیگه و یه معنی دیگه پیدا کرده

ایمان

عشق

و بالاتر

        خدای من و  تو

اینها دیگه توی این دنیا جا نمی گیرند

خیلی فراتر از این دنیا و جهانند

خیلی دوست دارم........

ای دوست قبولم کن و جانم بستان

مستم كن و از هر دو جهانم بستان

با هر چه دلم قرار گيرد بي تو

آتش به من اندر زن و آنم بستان

 

اي زندگي من و توانم همه تو

جاني و دلي، دل و جانم همه تو

تو هستي من شدي، ‌از آني همه من

من نيست شدم در تو، از آنم همه تو

 

باز آي كه تا به خوان نيازم بيني

بيداري شبهاي درازم بيني

نيمي غلطم كه خود فراق تو مرا

كي زنده رها كند كه بازم بيني

 

هر روز دلم در غم تو زارتز است

وز من دل ِ بي رحم تو بيزار تر است

بگذاشتي ام، ‌غم تو مگذاشت مرا

حقا كه غمت از تو وفادارتر است

 

بر من در ِ وصل، بسته مي دارد دوست

دل را به هوا شكسته مي دارد دوست

زین پس٬ من و دل شکستگی بر در او

چون دوست٬ دل ِ شكسته مي دارد دوست

 

خود ممكن آن نيست كه بردارم دل

آن به كه به سوداي تو بسپارم دل

گر من به غم عشق تو نسپارم دل

دل را چه كنم، بهر چه مي دارم دل

 

در عشق تو هر حيله كه كردم هيچ است

هر خون ِ جگر كه بي تو خوردم هيچ است

از درد تو هيچ ْ روي درمانم نيست

درمان كه كند مرا كه دردم هيچ است

من بودم و دوش، آن بتِ بنده نواز

از من همه لابه بود و از وي همه ناز

شب رفت و حديث ما به پايان نرسيد

شب را چه كنم حديث ما بود دراز

 

دل تنگم و ديدار تو درمان ِ من است

بي رنگ رخت زمانه زندان من است

بر هيچ دلي مباد و بر هيچ تني

آنچه از غم هجران تو بر جان من است

 

اي نور دل و ديده و جانم، چوني؟

و اي آرزوي هر دو جهانم،‌چوني؟

من بي لب لعل تو، چنانم كه مپرس

تو بي رخ زرد من، ندانم چوني

 

اَفغان كردم، بر آن فغانم مي سوخت

خامش كردم، ‌چو خامشانم مي سوخت

از جمله كرانها،‌ برون كرد مرا

رفتم به ميان،‌ در ميانم مي سوخت

 

من درد تو را ز دست آسان ندهم

دل بر نكنم ز دوست تا جان ندهم

از دوست به يادگار دردي دارم

كان درد به صد هزار درمان ندهم

 

اندر دل بي وفا غم و ماتم باد

آنرا كه وفا نيست زعالم كم باد

ديدي كه مرا هيچ كسي ياد نكرد

جز غم، كه هزار آفرين بر غم باد

 

در عشق توام، نصيحت و پند چه سود؟

زهراب چشيده ام، مرا قند چه سود؟

گويند مرا،‌كه بند بر پايش نهي

ديوانه دلم است، پا بر بند چه سود؟

 

من ذره و خورشيد لوامي تو مرا

بيمار غمم، عين دوايي تو مرا

بي بال و پر اندر پي تو مي پرّم

من كَه شده ام، چو كهربايي تو مرا

 

غم را بر ِ اين گزيده مي بايد كرد

وز چاه ِ طمع بريده مي بايد كرد

خون دل ِ‌من ريخته مي خواهد يار

اين كار ِ مرا به ديده مي بايد كرد

 

آبي كه از اين ديده چو خون مي ريزد

خون است، بيا ببين كه چون مي ريزد

پيداست كه خون من چو برداشت كند

دل مي خورد و ديده برون مي ريزد

 

عاشق همه سال مست و رسوا بادا

ديوانه و شوريده و شيدا بادا

با هشياري،‌ غصه هر چيز خوريم

چون مست شويم، ‌هر چه بادا بادا

 

دل در غم عشقت مبتلا خواهم كرد

جان را سپر تير بلا خواهم كرد

عمري كه نه در عشق تو بگذاشته ام

امروز به خون دل، غذا خواهم كرد

 

از بس كه برآورد غمتْ آه از من

ترسم كه شود به كامْ بدخواه از من

دردا! كه هجران تو اي جان ِ جهان

خون شد دلم و دلت نه آگاه از من

 

تا با غم عشق تو مرا كار افتاد

بيچاره دلم، در غم بسيار افتاد

بسيار فتاده بود اندر غم عشق

اما نه چنين زار كه اين بار افتاد

 

سوداي تو را به ناله اي بس باشد

و از گوش تو را ترانه اي بس باشد

در كشتن ما چه ميزني كاين دلِ خار

ما را سر تازيانه اي بس باشد